debardeurreke
Heeft u dat ook gelezen dit weekend?
De debardeur is terug ‘in’!
In De Standaard Magazine houdt Oscar Van Den Bogaard een pleidooi voor de opwaardering van de debardeur. Een mening die niemand de voorbije twintig jaar heeft durven uiten. Mensen die een debardeur fout vinden, schrijft hij, kunnen niet zelfstandig denken. Ook ik niet. Onlangs nog. Onverwacht (en onvoorbereid) bedankte ik mijn moeder voor haar emotionele woorden tijdens de openingsreceptie van lena & zasa. Ik verwees daarbij naar mijn eerste ‘haakherinneringen’. Zittend aan de keukentafel naast de kachel met massa’s bolletjes wol. Mijn grootmoeder, tante en ik, ‘vierkantjes’ hakend voor debardeurrekes. In mijn herinnering zijn die debardeurrekes geel en bruin, maar wellicht kwamen ook andere fraaie kleurcombinaties aan bod. Met een licht ironisch toontje hoopte ik een glimlach uit te lokken bij de toehoorders. Dat was toch de bedoeling. Wie ontsnapt er immers niet aan kneuterige bijgedachten bij het woord ‘debardeurrekes’? Ouderwets vinden we ze. Het toppunt van wansmaak uit de jaren zeventig. Hét symbool van ondraaglijke maar gedwongen lelijkheid. Alleen al omdat ze verdwenen zijn uit het straatbeeld, juichen we de vooruitgang toe.
Oscar Van Den Bogaard dus niet. Met schone woorden verdedigt hij het herinvoeren van de debardeur. Een stijlvolle debardeur zou je garderobe opwaarderen. Met een debardeur kun je finetunen. Het is ideaal voor dressing up maar ook voor dressing down.
Ik ga wachten. Misschien moet ik heel lang wachten. Maar ik blijf wachten en uitkijken. Naar de eerste klant die mijn winkel binnenstapt en vraagt naar wol om een debardeur te breien. Hij of zij krijgt van mij de allerschoonste glimlach. En heel veel steun en sterkte toegewenst. Want niet enkel het breien zal een uitdaging vormen maar ook alles wat daarop volgt.
als breien een obsessie wordt ...
Wondermooie video van Laura Neuvonen (Finland 2005)